İşte yeni sayıdan öne çıkanlar...

Türkiye bankacılık sektörü için son yılların en kritik göstergelerinden biri, özkaynak kârlılığı ile enflasyon arasındaki makas oldu. Nominal olarak güçlü görünen kârlılık oranları, yüksek enflasyon karşısında 8 senedir reel değer üretmekte yetersiz kaldı. Ancak 2026’da tablo değişiyor olabilir.

Toplam doğurganlık hızı 2024 yılında 1,48’e geriledi. Oysa nüfusun kendini yenileyebilmesi için bu oranın en az 2,1 olması gerekiyor. Akademisyen ve uzmanlar Türkiye’nin zenginleşmeden yaşlanmasının demografik fırsat penceresinin 15–20 yıl içinde kapanmasına neden olabileceği; daralan işgücü ve sosyal güvenlik sistemi üzerinde artan baskı gibi sonuçlar doğurabilecek yapısal risklere işaret ediyor.

Son 25 yılda yaşanan dönüşüm, borç artışından çok maliye politikasının merkezileşmesiyle ilgili. Kamu borcu artık kriz anlarında artan geçici bir değişken değil; ekonomik modelin kalıcı bileşeni.

Değerli Konut Vergisi’nde son beyan tarihi 20 Şubat’ta sona erdi. 42 milyon adetlik konut stokunun yaklaşık 850 bininin lüks konut olarak kabul edildiği Türkiye’de 2025’teki beyanlara göre 81 ilin sadece sekizinden 104 milyon TL vergi tahsilatı yapıldı. Bu da toplam vergi tahsilatının yüzbinde 1’inin de altında bir oran demek. Bu yıl konut yenilemeler ve değerleme artışlarıyla 15,7 milyon TL limiti aşan konutlarda beyanların bir miktar yükselmesi bekleniyor. Ancak rayiç bedellerde dört yılda bir yapılan yüzde 200’ü bulan artış mevzuat gereği 2027’deki beyannamelerde ve ödemelerde dikkate alınacağı için fiili etkisi esas olarak seneye hissedilecek.

Tarımda maliyet baskısı ve arz kırılganlığı gıda fiyatlarını manşet enflasyonun üzerinde tutuyor. İklim değişikliği, ithal girdi bağımlılığı ve tedarik zincirindeki yapısal sorunlar fiyat geçişkenliğini hızlandırıyor. Sektör temsilcileri ve akademisyenlere göre kalıcı çözüm ise üretimden lojistiğe uzanan yapısal reformlarla mümkün.

Münih Güvenlik Konferansı, yalnızca bir güvenlik zirvesi değil, küresel düzenin yön değiştirdiğini ilan eden bir eşik oldu. Washington artık Avrupa’nın otomatik güvenlik garantörü olmadığını açıkça ortaya koyarken, Avrupa stratejik özerklik arayışını hızlandırıyor. Çin’in yükselişi ve Rusya’nın revizyonist hamleleriyle birlikte dünya, yeniden büyük güç rekabeti ekseninde şekilleniyor.

Münih artık düzen kuran bir merkez değil; aşınan bir hegemonyanın kendi muhasebesini yaptığı bir salon. Konuşmalar güçlü, kavramlar yerinde. Ancak küresel üretim ağları o kavramlara göre değil, yeni güç merkezlerine göre hareket ediyor.

Son dönemde küresel piyasalarda en çok dikkat çeken gelişmelerden biri, ABD dolarındaki zayıflama eğilimi oldu. Uzun süre yüksek faiz, güçlü büyüme ve güvenli liman algısı sayesinde güçlü seyreden dolar, son dönemde bu avantajlarının bir kısmını kaybetmiş görünüyor. Bu tablo ilk bakışta ABD ekonomisi için olumlu gibi algılansa da iyi ve kötü ayrımı sanıldığı kadar net değil.

Savunma politikalarındaki değişim, yalnızca güvenlik perspektifiyle değil; üretim kapasitesi, teknoloji geliştirme ve sanayi dayanıklılığı açısından da okunmalı.